Radosne Święto Środka Jesieni, trzecie i ostatnie święto dla żyjących, obchodzone było piętnastego dnia ósmego księżyca, mniej więcej w czasie równonocy jesiennej. Wielu nazywało je po prostu „Piętnastym Ósmym Księżycem”. W kalendarzu zachodnim dzień święta przypadał zwykle między drugim tygodniem września a drugim tygodniem października.

Ten dzień był również uważany za święto plonów, ponieważ owoce, warzywa i zboże zostały zebrane do tego czasu, a jedzenia było pod dostatkiem. Ponieważ zaległe rachunki zostały uregulowane przed świętem, był to czas relaksu i świętowania. Ofiary żywnościowe składano na ołtarzu ustawionym na dziedzińcu. Można było zobaczyć jabłka, gruszki, brzoskwinie, winogrona, granaty, melony, pomarańcze i pomelo. Specjalne potrawy na święto obejmowały księżycowe ciasteczka, gotowany taro, jadalne ślimaki z łan taro lub pól ryżowych gotowane ze słodką bazylią oraz kaltropę wodną, rodzaj orzecha wodnego przypominającego rogi czarnego bawołu. Niektórzy nalegali, aby uwzględnić gotowane taro, ponieważ w czasie stworzenia taro było pierwszym pokarmem odkrytym nocą w świetle księżyca. Ze wszystkich tych pokarmów nie można było pominąć go podczas Święta Środka Jesieni.

Okrągłe ciastka księżycowe o średnicy około trzech cali i

półtora cala grubości, przypominały smakiem i konsystencją zachodnie keksówki. Te keksówki robiono z pestek melona, nasion lotosu, migdałów, mielonego mięsa, pasty fasolowej, skórek pomarańczowych i smalcu. Złote żółtko z solonego jajka kaczki umieszczano w środku każdego keksa, a złocistobrązową skórkę dekorowano symbolami święta. Tradycyjnie trzynaście ciastek księżycowych układano w piramidę, aby symbolizować trzynaście księżyców „pełnego roku”, czyli dwanaście księżyców plus jeden księżyc interkalacyjny.

Święto Środka Jesieni to tradycyjne święto zarówno dla Han, jak i mniejszości narodowych. Zwyczaj oddawania czci księżycowi (nazywany xi yue po chińsku) można prześledzić aż do starożytnych dynastii Xia i Shang (2000 p.n.e.-1066 p.n.e.). W dynastii Zhou (1066 p.n.e.-221 p.n.e.) ludzie odprawiają ceremonie powitania zimy i czczą księżyc, kiedykolwiek rozpoczyna się Święto Środka Jesieni. Staje się bardzo powszechne w dynastii Tang (618-907 n.e.), że ludzie cieszą się i czczą pełnię księżyca. W południowej dynastii Song (1127-1279 n.e.) ludzie wysyłają jednak okrągłe ciastka księżycowe swoim krewnym jako prezenty, wyrażając najlepsze życzenia zjednoczenia rodziny. Kiedy robi się ciemno, patrzą w górę na pełnię srebrnego księżyca lub zwiedzają jeziora, aby uczcić święto. Od czasów dynastii Ming (1368-1644 n.e.) i Qing (1644-1911 n.e.) zwyczaj świętowania Święta Środka Jesieni stał się niezwykle popularny. Wraz z obchodami pojawiają się pewne specjalne zwyczaje w różnych częściach kraju, takie jak palenie kadzideł, sadzenie drzew Środka Jesieni, zapalanie latarni na wieżach i tańce ognistego smoka. Jednak zwyczaj zabawy pod księżycem nie jest już tak popularny, jak kiedyś, ale cieszenie się jasnym srebrnym księżycem nie jest mniej popularne. Zawsze, gdy rozpoczyna się święto, ludzie patrzą w górę na pełnię srebrnego księżyca, piją wino, aby uczcić swoje szczęśliwe życie lub myślą o swoich krewnych i przyjaciołach daleko od domu i składają im najlepsze życzenia.

GRUPA ALUMINIOWA FOEN życzy wszystkim radosnego Święta Środka Jesieni, dobrego zdrowia, udanej kariery, szczęśliwego spotkania rodzinnego i wszelkiej pomyślności!